Ég las um helgina bókina Ellefu mínútur eftir Paulo Coelho en hún fjallar um unga brasilíska stúlku sem dreymir um að verða rík og fræg en verður þess í stað vændiskona. Ég mæli eindregið með þessari bók, hún vekur upp ýmsar spurningar um ástina, kynlífið og bara lífið yfir höfuð eins og Paulo Coelho einum er lagið :)
Þegar ég var að lesa þessa bók þá rifjaðist upp fyrir mér samtal sem ég átti við fullorðinn frænda minn um hjónabandið, en þetta var einmitt í giftingarveislu dóttur hans. Þessi frændi minn hefur ofurtrú á afli eignarréttarins ...enda blár í geggn eins og öll ættin meira og minna ...en hann telur t.d. að hagsæld hjónabandsins bæði sem stofnunar og hans eigin hjónabands megi einmitt rekja til eignarréttarins sem vísað er í við kristna giftingu, þ.e. þú gengur að eiga hinn aðilann. Hann tók þessu til stuðnings dæmi úr eigin lífi og segir að hann myndi aldrei fara illa með eiginkonu sína og börn því hann eigi þau og hann færi aldrei illa með neitt sem hann eigi. Hann er sem sagt einn af þeim sem telur að upphaf eignarréttarins hafi verið mikið gæfuspor fyrir samfélag manna.
Ég er þessu innilega ósammála, ég ætla ekki hér og nú að fara úthúða eignarréttinum og taka undir með mönnum sem segja upphaf eignarréttarins mesta böl sem mannkynið hefur séð. En það sem ég er á móti er að setja samasem merki á milli hugtakanna ást og eignarréttur, það er einmitt það sem hræðir mig og hrindir mér frá kristinni giftingu. Raunin er sú að eignarréttur karla yfir eiginkonum sínum hefur hrundið miklu böli yfir konur í gegnum aldirnar - eignarrétturinn hefur verið notaður til að réttlæta kynbundiðofbeldi, nauðganir og þrælkun ...bæði á konum og börnum.
María, aðalsögupersónan í Ellefu mínútur kemur einmitt inná þetta, hún segir að ástin sé að hafa öðlast heimsins mesta hnoss án þess að slá eign sinni á það.
Einnig segir María sögu af ást konu á fugli sem kom og settist hjá henni frjáls og ótilneyddur, hún dáði fegurð hans og hæfileika en var hrædd um að hann færi brátt til fjarlægra landa, hún var hrædd um að missa hann og verða einmanna svo hún klófesti hann og setti í búr. Til að byrja með var frábært að hafa fuglinn hjá sér alla daga en ástin varði ekki lengi því nú þegar hún átti fuglinn og þurfti ekki að hafa fyrir því að laða hann til sín þá minnkaði áhuginn. Fuglinn fölnaði og dó að lokum því hann gat ekki lifað án frelsisins. Ef hún hefði haldið áfram að leyfa fuglinum að koma og fara hefði ást hennar og aðdáun aukist en nú var hún dáin.
Ég held það sé mikið til í þessu og ég er alls ekki sammála frænda mínum um það að maður fari endilega betur með það sem maður Á! En auðvitað vill maður allt gott gera fyrir þá sem maður elskar ;) Sönn ást er óskilyrt og þú kemur alltaf aftur og heldur áfram að elska sömu manneskjuna þrátt fyrir að hún eigi þig ekki og að þú þurfir þess ekki.
Jæja nóg af þessu í bili ...þarf að rjúka í tíma :)
0 comments:
Sendu inn athugasemd